2017 Lutherjaar

Reformatiebrokje 8: Luther en de duivel

Voor Luther was de duivel geen mythische figuur, maar (bijna) tastbare werkelijkheid. Bekend is het verhaal dat hij op de Wartburg een inktpot naar de duivel gooide, omdat die hem in een donkere hoek van zijn studeercel zat af te leiden. Luther zag de duivel als dé tegenspeler van God in de eindstrijd, met de ziel van de christenen als inzet. Volgens hem had de duivel het speciaal gemunt op christenen, en was hij daarom veel gevaarlijker dan men in de middeleeuwen dacht. Toen verwachtte men de duivel juist overal waar Christus niet was.

 

Tegenwoordig doen we vaak wat lacherig over de duivel, we zien hem als een soort sprookjesfiguur. Maar in de bijbel wordt de duivel of satan wel degelijk serieus genomen. En zien we niet om ons heen - we hoeven heus niet ver te kijken - op veel plaatsen duivelse machten aan het werk, en weten wij van onszelf niet al te goed dat er vaak een duiveltje op onze schouders zit om een smoesje in het oor te fluisteren om ons af te houden van de goede werken die we van plan zijn?
Wij hoeven niet bang te zijn voor de satan, maar we moeten wel de duistere krachten herkennen die ons leven en onze samenleving belagen en - net als Luther - daartegen vechten.