Omgaan met corona-werkwoorden (3)

Je kruis met perspectief dragen…
Het was zo maar een toevallige ontmoeting in de Ridderhof. We raakten in gesprek over ons beider al dan niet welbevinden in deze tijden. De volgende uitspraak werd gebezigd: `Maar een ieder van ons moet in deze tijd zijn of haar kruis dragen toch?`. Hierop heb ik de rest van de dag zitten kauwen. Het is zeker een volop bijbelse gedachte, maar er wordt daarmee een snaar geraakt waar wij het tegenwoordig niet zo gemakkelijk over hebben. Het gaat om woorden van Jezus die Hij tot Zijn vrienden heeft gesproken. `Neem je kruis op en volg Mij`. Het is een oproep die ook ons vandaag tot op het bot kan raken. Je kruis – dat staat voor het persoonlijke leven van een ieder van ons. Met alle lek en gebrek. Het leven met z`n onzekerheden en tegenslagen.

Dat heeft dus ook alles met het beeld van een woestijn te maken zoals ik dat al eerder heb genoemd. De daar geldende omstandigheden zeg maar. Maar hier gaat het nog dieper, persoonlijker. Dat je niet meer geheel vrij bent hoe je je leven invult. Dat er naast die klok, die al jaren aan de muur hangt, opeens een `avondklok` hangt bijvoorbeeld. Dat alles kan aanvoelen als een steen op je maag. Voelt zwaar en dat is het ook gewoon. Gebrek aan perspectief. Enkel zorgen lijkt het wel…

Steeds meer besef ik zelf dat bij al mijn meningen over wat er in deze tijden gebeurt ik bedenken moet hoe ik persoonlijk in het leven sta. Een man van 65 aan het einde van zijn loopbaan, een royaal huis, een vast salaris dat elke 20e van de maand netjes wordt bijgeschreven. De onderste plank van onze boekenkast in de huiskamer gevuld zie met (gebruikte) reisgidsen….
Maar wat als je zaak te maken krijgt met opnieuw een verlenging van de lockdown? Je je kinderen ziet wegglijden. Eenzaamheid van je ouder(s) op respectabele leeftijd. Jonge mensen die hun toekomst zien opgaan. Die stress alom.
Je kruis dragen betekent niet dat nu alles enkel op jouw eigen schouders rust. Als je bewust om je heen kijkt dan kun je (hoop ik….) zoveel uitgestoken handen zien. Van organisaties, de overheid, onze kerkelijke gemeenschap, een sportclub. Het perspectief mag zijn dat je dat beeld gaat zien in relaties en weet te relativeren. Ervaren dat jij niet de enige bent. Dat jij ook, te midden van al je persoonlijke zorgen, van betekenis kunt zijn voor mensen om je heen. Om het bijbels te zeggen: `Jezus achterna…`
Meindert Burema
3 februari 2021