Omgaan met corona-werkwoorden (2)

Soms zo`n ongelijke strijd…
Midden in het leven (willen) staan en tegelijk op eerlijke wijze tegen je eigen sterven aankijken? Dat staat ook voor gelovige mensen nogal eens op gespannen voet. Maar de uitbraak van deze pandemie confronteert ons wel elke dag met die spanning. Dat elk mens kwetsbaar is (en blijft) kwam ons weer helder voor de geest. De wetenschap maakte zeker grote sprongen voorwaarts, maar de totale regie lijkt haar niet gegeven. De bijbel getuigt daar al van in het boek Genesis. Dat er voor ons allemaal die dag komt van het definitieve loslaten.
De uitbraak in ons land van corona vond een jaar geleden plaats aan het begin van de Veertigdagentijd. Na afloop van de sobere viering in de Bron op Aswoensdag lieten velen zich `betekenen` met een askruisje op het voorhoofd. Vertrouwde woorden klonken bij dit ritueel ` Stof ben je en tot stof zul je terugkeren`. Het betekent dat we in die tussenliggende, aan ons gegeven, tijd zuinig hebben om te gaan met lichaam en geest.

Geloof kan ons helpen om dat kostbare karakter te blijven zien en daarin ook onze persoonlijke verantwoordelijkheid te nemen. Anders gezegd `wij hebben ons leven te leen van de Eeuwige`. Ooit is bij mijn doop gezegd `Jouw naam staat geschreven in de handpalm van God`. For the time being mag ik mens van God zijn. En vanuit dat vertrouwen kan ik ook zelf moed putten om me niet te laten verlammen door het onzekere en onberekenbare van deze tijden. Angst is ook nu een slechte raadgever. Angst om besmet te raken. Of de angst voor nog meer trieste dingen zoals die de afgelopen dagen en nachten plaatsvonden in vele steden en dorpen. Daardoor raken we als samenleving enkel verder van huis of zoals het vaak genoemd is in vele commentaren: `van God los…`
Meindert Burema
31 januari 2021