Omgaan met corona-werkwoorden (1)

Accepteren
We hebben in ons land nu al bijna een jaar te leven met de macht van corona. Het leven werd door beperkingen saaier en stiller. Geen feestjes, een wat schrale Kerst. Veel winkels gesloten. Maar tijden van schraalheid horen bij het leven. Dat vertelt het oerverhaal van het geloof ons al. De uittocht naar het beloofde land is een lange reis door de woestijn. Een waardevol beeld! Bij de woestijn horen droogte en saaie landschappen. Tegenslagen en beperkingen. De woestijn staat ook symbool voor moeilijkheden voor de geloofsgemeenschap,
‘Gods volk onderweg door de tijd’. Maar het is tegelijk een universeel verhaal. Van toepassing voor de persoonlijke ‘weg door het leven’ als mens en gehele natie. Niet denken dat je eraan kunt ontsnappen. Het is wat het is. Vraagt om accepteren en het je aanpassen aan de situatie. 


In zekere zin vergelijkbaar met het sabbatsjaar en de winterslaap. In het sabbatsjaar ligt de akker verplicht braak. Bij een winterslaap gaat er van alles op een laag pitje. In coronatijd hebben we ook als kerk te accepteren dat er van alles op een laag pitje moet. Geloofsopbouw, ontmoetingen, vieringen. Moeten we koste wat kost de strijd aangaan tegen alles wat nu niet kan? Bijvoorbeeld door het overschatten van de beschikbare energie om te veranderen en versneld allerlei ‘toch al noodzakelijke’ vernieuwingen door te voeren? `Woestijnsituaties` doen altijd een extra aanslag op reserves. Psychologen van naam maken duidelijk dat er in zulke tijden extra aandacht moet uitgaan naar meer basale levensbehoeften. Relativeren bij het duiden van `het nu` is van belang! Deze tijd is niet per se extra kritiek voor de kerk.
Want dorre tijden kunnen ook tijdelijk zijn en er is niets mis met een ‘overlevingsstand’.
(wordt vervolgd…) - Meindert Burema 24 januari 2020