Over dopamine en tompoucen...

Overvallen door een onverwacht verzoek: of ik zin had om, als vrijwilliger, mee te werken aan het pinksterproject `Nacht zonder dak`. Dat ken ik wel `van horen zeggen` en mijn nieuwsgierigheid is gauw gewekt. Vervolgens niet eerst tot tien geteld en dus zit ik er aan vast. Het plezierige is dat ik daar in negen van de tien situaties geen spijt van krijg. Ook bij deze dakloze nacht niet dus.
Even kort door de bocht: dit evenement wordt jaarlijks ondersteund door de stichting Tear. Zij ondersteunen het jeugdwerk van kerken met projecten die jongeren uitdagen tot bezinning op wereldproblemen. Zeg maar: je verplaatsen in de situatie van jongeren in landen waar armoede aan de orde van de dag is. Dit jaar ligt de link zeer voor de hand: de rampzalige gevolgen van de uitbraak van het coronavirus. Zeker voor jongeren in ontwikkelingslanden. Bedoeling is dat deelnemende jongeren in ons land een nacht in de buitenlucht slapen om daarmee zoveel mogelijk sponsorgeld binnen te halen voor lotgenoten in probleemgebieden. Voor hen heeft het virus immers aanzienlijk meer negatieve gevolgen dan voor jongeren in Nederland.

We zetten deze actie samen op poten met `de Lichtkring`. In totaal zijn er 53 aanmeldingen, waarvan 18 op naam van `Goede Bron`. Vanwege alle sociale beperkingen kan deze nacht niet op een gezamenlijke locatie worden beleefd. We kiezen er voor om het dan maar in de eigen tuinen te gaan doen. Dan levert bij ons een totaal van 6 tuinen op. Zo blijven we qua aantal binnen de officiële richtlijnen.

De actie begint op zaterdagavond 30 mei om 20.30 uur met een kick-off (startbijeenkomst) in de kerkzaal van de Lichtkring. De deelnemers zijn hiervan getuige via hun smartfoon of tablet. Samen met Monique Bergsma en Kirsten Bruijnes vorm ik het `razend reportersteam` voor Ridderveld. In meer dan twee uur fietsen wij bij alle tuinen langs. Voor alle deelnemers steken wij een `licht voor de nacht`aan en daarna gaan we met alle `slaapteams` in gesprek. Hieraan bewaar ik de mooiste herinneringen van Pinksteren dit jaar. Het is keer op keer een openhartig gesprek zonder sociaal wenselijke antwoorden. We vragen naar hun motivatie om mee te doen aan dit project. Gaan in op de betekenis van het `feest van de Geest`. Graven met elkaar naar de betekenis van het begrip `enthousiasme`. Proberen ons voor te stellen hoe jongeren in veel minder `luxe omstandigheden` moeten zien te overleven. De gesprekken verlopen goed en zijn qua inhouden heel divers. Bij tijden wel emotionele kriebels langs m`n ruggengraat. Onder de indruk van… en geëmotioneerd door…
Rond 00.00 uur zit ons werk er in elk geval op. Drinken nog wat en vervolgens op zoek naar ons eigen warme bed. Hoe dat verder in `de tuinen` gaat blijft voor ons drieën in nevelen gehuld. Maar gezien hun reacties op Pinkstermorgen is dat allemaal goed gegaan, al was hun nacht kennelijk (zeer) kort. Als wij in de vroege morgen het ontbijt komen brengen (croissantjes en een bouwpakket voor Tompoucen) verkeren de meeste tuinen nog in diepe rust. Via Zoom bekijken ze die ochtend fragmenten van de Pinksterviering in de Lichtkring en vieren zij met elkaar een digitale jeugdkerk. Tijdens de viering wordt bekend gemaakt dat er bijna 4000 euro aan sponsorgelden is gestort. Wat een geweldig geslaagd event dus. Met onze dank aan de deelnemers en de vele gulle sponsoren.
En hoe het met de dopamine zit? Dat kwam tijdens een aantal van onze ontmoetingen aan de orde. Dat stofje dat in je hersenen wordt aangemaakt en je een plezierig gevoel kan geven. Deskundigen raden ons altijd aan om veel te wandelen. Daardoor kan het gebeuren dat je je veel opgewekter voelt. Onze gesprekspartners tijdens dit event vullen aan dat ook bij eigen enthousiasme om je belangeloos in te zetten voor het welzijn van een ander er dopamine vrij kan komen. Een soort van `twee vliegen in een klap` dus. En als er in totaal ook nog eens 4000 euro aan giften binnen komt? Dan spreek je van een meer dan geslaagd evenement! Een `feest van beleving`.

Meindert Burema 5 juni 2020