Herderlijk schrijven... 2020-2 Stille Week

Lieve mensen,
We zijn inmiddels beland in ‘week 4’ van een tijd die de volgende naamgeving heeft ontvangen ‘de periode van intelligente lockdown`. Ons werd op het hart gedrukt om ons sociaal en fysiek te beperken en wat dat precies inhoudt, en hoe dat voelt, weten we onderhand allemaal. Al blijkt uit de ‘contacten op afstand’, die we in de afgelopen weken hebben gehad, dat het er nogal van afhangt hoe je in het dagelijks leven stond en tot welke leeftijdscategorie je je mag rekenen. Als je al jaren een eenpersoonshuishouden vormt of dat je bijvoorbeeld behoort tot de groep van gezinnen met nog schoolgaande kinderen over de vloer… Dat zal je gevoelens zo rondom deze vrijwillige quarantaine bepalen. 

 

Het kan zijn dat deze tijd, qua huiselijke kring dan niet eens zo heel anders beleefd wordt dan bijvoorbeeld een of twee jaar geleden. Maar voor een ander kan het zijn dat in haar of zijn beleving het leven opeens totaal op z’’n kop staat. Zo schrijven we momenteel allemaal ons eigen, en daarmee unieke verhaal. Laten we ook wat dit betreft begrip hebben voor elkaar….

Soms kom je in de media gedachten tegen die je op positieve wijze prikkelen. Bijvoorbeeld de volgende: ‘Als dat wat wij voortbrengen niet vanuit waardering, vriendschap en liefde voor de ander gebeurt, leidt ons werk tot niets of niet veel goeds’. Dit is kennelijk geschreven nog voordat het lente was en het coronavirus niet alleen ons, maar ook onze economie en ons dagelijks leven besmet had.

Goed om zo’n gedachte in deze dagen met je mee te blijven dragen. In de meeste media valt een bepaalde constante waar te nemen. Zo van ‘Na regen komt zonneschijn’. Dan heb je eerst zitten kijken naar deskundigen met zorgelijke gezichten en ten hemel schreiende beelden gezien van werkers in de frontlinie(s) van onze huidige samenleving of we dienen volgens de programmamakers over te schakelen naar al het ‘moois’ wat er desondanks gebeurt. Die overgang komt soms (te) abrupt over. Het is, net als in onze zondagse vieringen, goed als er tussen het kyrie en het daaropvolgende gloria even een korte adempauze wordt genomen. Laten we zorg en ellende eerst maar eens laten beklijven… Het gloria daarna zal ons geschonken worden!

En ook binnen onze wijkgemeente en ‘Alphen als geheel’ gebeuren in deze zorgelijke tijd `mooie dingen`. Samen doen we er alles aan om elkaar in het oog te houden. Vrijwilligers bieden hulp aan. Een boodschap, een telefoontje r, een maaltijd delen, extra helpende handen in de zorg. En in de regio worden bijvoorbeeld bloemen en voedsel niet doorgedraaid. En een overheid die her en der bijspringt nu ook de economie zo onder druk staat.
Kwetsbaar zijn we allemaal. Maar kwetsbaarheid is geen zwakte maar een weg van moed, betrokkenheid en verbinding. Verbinding geeft ons leven doel en zin. We wisten het wellicht wel maar in deze tijd wordt het kennelijk gezamenlijk ervaren. Het leven blijkt niet maakbaar te zijn en zoekt een nieuwe balans. Het vraagt om gedragsverandering en nieuwe keuzes.

Maar ondertussen rukt het virus nog op. Kennen we opeens buurtgenoten, familie en of vrienden die door het virus zijn getroffen. Ook binnen onze gemeenschap. Afgelopen zondag is, op de leeftijd van 75 jaar, in het ziekenhuis overleden Pieter van der Stigchel. Samen met zijn geliefde Lenie woonde Piet onder ons aan de Poortwachter. De familie liet boven de kaart afdrukken ‘ Na een korte, dappere strijd tegen het Coronavirus, heeft Piet het gevecht verloren. Wij gaan hem enorm missen….’ De tekst van Vaclav Havel met als titel ‘Hoop’ staat ook op de rouwbrief afgedrukt. Om daaruit een paar zinnen te citeren zou onrecht aan de woorden van Havel. Daarom drukken we dit gehele gedicht af onderaan deze brief. Wij bidden Lenie, haar kinderen en kleinkinderen Gods nabijheid toe in deze zware tijden.

Het is niet enkel de Goede of Stille week op weg naar Paasmorgen. In deze week valt ook de negende april. In 2011 werd deze datum een soort van icoon. De datum van het schietincident in de Ridderhof. Nu negen jaar geleden. Ook deze herdenking verloopt dit jaar anders. Een samenkomst ‘op afstand', bloemen, stilte, gedenken. Nog zoveel mensen die er ook in 2020 dagelijks mee rondlopen. De fysieke sporen van het geweld moeten blijven (ver)dragen. Gedenkwaardige woorden van Hannah gaan opnieuw door onze gedachten ‘Laat de angst het niet winnen…’. Opdat wij niet vergeten…

Als pastoresteam wensen wij u en jullie allen een opgewekt Pasen. ‘En toch….’ Of met woorden die we anders zeker zouden hebben gezongen in de vieringen: in de Stille Week ‘Licht dat terug komt. Hoop die niet sterven wil. Vrede die bij ons blijft!

Herma Kamphuis, Paul van Dijk en Meindert Burema 

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., tel: 06 1173 8509
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. tel.: 06 4490 6074
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. tel.: 06 1077 4230

Alphen aan den Rijn, Stille Week 2020

De weg van de hoop.

Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet te voorspellen of vooruit te zien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe krachtige betekenis
is niet het zelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

Václav Havel
5 oktober 1936 – 18 december 2011

U kunt de brief hier in zijn geheel downloaden.