Een dienst die al meer dan 500 uur duurt

We rijden in de vroege ochtend van vrijdag 16 november een nog nagenoeg verlaten Den Haag binnen. De oogjes nog niet geheel in de `dagstand``. Het zal rond 04.30 uur zijn geweest. Onze TomTom leidt ons feilloos naar de protestantse Bethelkapel. Het is weer eens zo`n project waarvan je denkt `Waarom doen we het?`. De voortgaande dienst voor een asielzoekergezin uit Armenië. Een vader, een moeder en drie kinderen. Al jaren in Nederland. Gepokt en gemazeld in onze samenleving. Maar ze zullen worden uitgezet is de uiteindelijke uitspraak.

Maar hoe zat het ook al weer met het zogenaamde `Kinderpardon`? De Protestantse Gemeente van Den Haag heeft besloten hen, for the time being, rust te geven. De enige mogelijkheid daarvoor was om een dienst te houden die weken zou kunnen duren. Dan kunnen ze niet worden opgepakt. Voorgangers van de PKN uit het gehele land hebben zich aangemeld om een dienst van een uur te vervullen, Dat loopt nu al meer dan 500 uur. Wij nemen er deze morgen een tweetal voor onze rekening. Van 05.00 – 06.00 uur houd ik een Taizeviering en mijn lief houdt in het erop volgende uur een ochtendgebed. Er is sprake van een serene rust. De kerkzaal van het kerk-en-buurthuis vertoont op het eerste gezicht een wat rommelige aanblik. De sporen van 500 vieringen zijn her en der zichtbaar. Maar het stoort ons niet. Gewoon rafelig zoals het leven is. En we voelen ons er thuis als we onze togakoffers openen. De stoelen staan in een intieme kring. Met onze delegatie uit Alphen aan de Rijn vormen we de meerderheid. Aart van der Kuijl neemt de eerste viering voor zijn rekening als pianist. Dirk Tack zal tijdens onze tweede viering de piano bespelen. Ook Wim Debets, de andere voorzitter van de kerkenraad, maakt beide vieringen mee. Het `waar twee of drie mensen in Mijn Naam bij elkaar zijn, daar ben Ik bij` gaat met regelmaat door mijn hoofd. Het geeft rust. We zingen veel en er zijn de bekende stiltes die dit soort vieringen stempelt. Het voelt weldadig aan. Het feit dat de betrokken familie een verdieping hoger ligt te slapen bezorgt me emoties. In feite zijn ze natuurlijk gewoon gevangen in dit gebouw. Naar buiten gaan is geen optie. Dat levert teveel risico op! Het gaat mijn besef te boven. Herma neemt om 06.00 uur het stokje over. Opnieuw een ingetogen en inspirerende viering. Er schuiven halverwege nog twee mannen binnen…. Kan daar enkel verheugd over zijn op dit tijdstip. Een openhartige gedachtewisseling naar aanleiding van een verhaal uit het boek Richteren. Aan het einde van deze dienst komt er een volgende voorganger binnen.
Na afloop rijden we weer naar huis. Het is stil in de auto. Beiden bezig met de vraag waarom het ons zo diep heeft geraakt. Aan de keukentafel komt het gesprek op gang. `Omdat het om mensen gaat….` Niet dat we het betrokken gezin valse hoop hebben willen bieden. Ze zijn zich terdege van hun situatie bewust. Maar we hebben als kerkmensen wel een taak om het geluid te laten horen als te velen er het zwijgen toe doen. Een appel doen op de politiek en achter de schermen van de Prot. Gemeente van Den Haag wordt hard gewerkt om dat appel ook daadwerkelijk te laten horen. We zijn ons er zelf terdege van bewust dat we maar een kleine duit in het zakje hebben kunnen doen. Maar vele duitjes…. Op hoop van zegen. Voor dit gezin en de velen die in eenzelfde schuitje zitten. Wat betekenen termen als shalom en rechtvaardigheid (nog) in onze samenleving?

Deze diensten gaan voorlopig door. Dag en nacht en u kunt aanschuiven wanneer u wilt.

Ds. Herma Kamphuis en ds. Meindert Burema